Februari 2007
WEBCARE• EKG World Encyclopedia
• Prachtig lesmateriaal van
Edwards Lifesciences
WERELDNIEUWS
• Verpleegkundige overdracht
vol rituelen en symboliek
BERICHTEN
• Patiëntveiligheid
WERELDNIEUWS
• Water: levensgevaarlijk
• Delierschaal aangepast voor
patiënten op IC
Artikelen in deze editie
- De hernieuwde richtlijn endotracheaal uitzuigen
- Transplantatieco?rdinator: de spin in het web tijdens een donatieprocedure
Stoere kerels
‘Echte kerels zijn het, die jongens van de ambulance!’, riep mijn 85-jarige tante Miep een paar jaar geleden. In het centrum van Delft was ze midden op straat ongelukkig ten val gekomen en kon niet meer opstaan. Al snel werd ze omringd door winkelend publiek en de onvermijdelijke EHBO’ers, die haar ongevraagd van goedbedoeld advies dienden, variërend van ‘Sta maar op mevrouwtje, ik zie geen bloed!’ tot ‘Dat ziet er niet zo best uit, blijft u maar liggen!’ Tante Miep kón niet anders dan blijven liggen en zag tot haar opluchting dat verschillende omstanders 112 belden.
De ambulance liet gelukkig niet lang op zich wachten. Twee kordate, geel-groen geklede ‘kerels’ verzochten iedereen vriendelijk doch dringend om door te lopen. Enkele sensatiebeluste omstanders werden door de chauffeur zelfs met zachte hand van de plek des onheils verwijderd, zodat de hulpverlening ongestoord plaats kon vinden. De verpleegkundige vertrouwde de situatie van tante Miep niet helemaal en besloot haar voor nader onderzoek naar het ziekenhuis te brengen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Door de vele opdringerige toeschouwers was er bijna geen doorkomen aan. De adequate verpleegkundige liep daarop zonder aarzeling voor de ambulance uit, druk gebarend en luid schreeuwend dat iedereen aan de kant moest gaan. Vanaf dat moment steekt mijn tante haar bewondering voor ‘die jongens van de ambulance’ niet langer onder stoelen of banken: ‘Het zijn stoere kerels die van aanpakken weten!’
Op oudjaarsdag ervoer ik aan den lijve dat die ‘stoere kerels’ ook een andere kant hebben. Om vijf uur belde mijn vader me wakker met het bericht dat mijn moeder op sterven lag. ‘Als je je moeder nog levend wil zien, moet je nu naar huis komen...’, hoorde ik hem verdwaasd zeggen. Op de achtergrond traag gepiep van een monitor, het teken om haast te maken. Voor de deur stonden een ambulance en een wagen van de huisartsenpost. Binnengekomen liep ik naar de slaapkamer en zag dat ik te laat was. Dit keer geen hectiek of chaotische taferelen, maar een serene rust. De verpleegkundige op bed naast mijn moeder, met in zijn handen de inmiddels zwijgende monitor. Aan het voeteneinde beide chauffeurs en de huisarts. Mijn vader in een stoel met de hand van zijn vrouw in de zijne. De verpleegkundige keek hem aan en zei: ‘Uw vrouw is overleden, meneer’. Rustig, begripvol en ter zake kundig.
Goed werk jongens! Ik zal tante Miep ook van jullie andere kant op de hoogte brengen.
Ben de Lange, hoofdredacteur
