December 2006

WEBCARE
• Automatische externe
defibrillator
• Aneurysma online

WERELDNIEUWS
• Epinephrine of vassopressine

VAKLITERATUUR
• Palliatieve behandeling en
communicatie
• Verpleegkundig woordenboek

BERICHTEN
• Pijnstilling en sedatie
• 24 uurs traumazorg
• VUmc opereert op het dak
• Insulineregulatie

Artikelen in deze editie

Wat een herrie!

Vorige week de hele week bezig geweest met het maken van het nummer van Kritiek dat nu voor u ligt. Na het lezen van het artikel over geluidsbronnen op een NICU bekroop mij het gevoel van ‘Ach, dat valt toch wel mee. Zo erg is het nu toch ook weer niet?’

Zaterdagochtend op mijn fiets op weg naar de sportvereniging van mijn beide kinderen. Elke week zie ik hetzelfde gebeuren: de ene helft van Utrecht doet verwoede pogingen om Utrecht in te komen, de andere helft probeert de stad juist te ontvluchten. De ene helft zoekt het centrum van Utrecht op om zich in het nieuw te steken, rond te struinen over de markt of probeert zich – samen met tienduizenden anderen – een weg te banen door hét winkelhart van Nederland: Hoog Catharijne. De andere helft reist bepakt en bezakt af naar een van de vele sportvelden aan de rand van de stad. Beide groepen komen elkaar tegen rond Galgenwaard, het voetbalstadion van de locale FC. Op mijn fietsje laat ik al deze drukte gelukkig links liggen.

Helaas was mijn bezoek dit keer van korte duur. Tijdens het coachen ging mijn mobiele telefoon af. Mijn vader. Met de mededeling dat mijn moeder was opgenomen op de intensive care. “Ze is erg benauwd en heeft een hartinfarct”, hoorde ik hem zeggen. “Maar het is niet heel ernstig, hoor. Het gaat al wel weer wat beter”, probeerde hij mij enigszins gerust te stellen.
Diezelfde middag zijn we op bezoek gegaan. Na jarenlang zelf op een intensive care-afdeling te hebben gewerkt, moet ik eerlijk bekennen dat ik schrok. Je eigen moeder omringd door allerlei apparatuur ziek in bed te zien liggen, is toch heel wat anders dan je – gekleed in het wit – ’s ochtends vroeg om half acht over die patiënt met dat gebarsten buikaneurysma te ontfermen…
Na een paar minuten viel mij nog iets op: al dat lawaai! Alarmerende infuuspompen, zoemende ventilatoren en druk heen en weer lopend personeel. Voortdurend werden we overstemd door piepende infuuspompen en dwaalden onze blikken af als er weer eens ergens een monitoralarm afging. Het leek wel of deze hectiek mijn moeder veel zieker maakte dan zij in werkelijkheid was. Want gelukkig maakte ze het naar omstandigheden redelijk goed.

Toen ik weer buiten kwam, herinnerde ik het me weer: wat een herrie op zo’n intensive care. Het valt helemaal niet mee.