Augustus 2009
Artikelen in deze editie
- De IC-patient in kaart gebracht
- Een verpleegkundig huwelijk met een gouden randje
- Kwaliteitsverbeteringen in de acute zorg
Bariatrische chirurgie
Afgelopen weekend kwam de hele familie bijeen voor een reünie. Het was prachtig weer en tante Miep had kosten nog moeite gespaard om er een gezellige BBQ van te maken. Tussen de salades en hamburgers door was er gelukkig genoeg tijd om met haar de gezondheidszorg in Nederland weer eens even door te nemen. Omdat tante Miep weet dat ik iets met de gezondheidszorg te maken heb en ik het leuk vind om hierover met een 85-jarige van gedachten te wisselen, is dit tijdens feesten en partijen onze favoriete bezigheid geworden.
"Wat vind jij daar nu van Ben, dat gedoe met die maagverkleinende operaties in Emmen? Ik bedoel niet die chirurg die niet meer mag opereren, hoor. Iemand die zoveel missers maakt, moet gewoon stoppen met z’n werk! Nee, ik bedoel die operaties zelf. Hoe kan het nou dat er bij dergelijke operaties toch nog mensen overlijden?" "Dit soort operaties noemen ze bariatrische chirurgie of chirurgie die als doel heeft het gewicht te verminderen, tante Miep. Het is niet de ingreep zelf die zo risicovol is, maar het dik-zijn van de patiënten. Er doen zich na de operatie relatief veel problemen voor. Als het goed gaat, kan de patiënt het ziekenhuis snel weer verlaten. Maar als er complicaties zijn, gaat het in veel gevallen ook echt goed mis." "Maar wat gaat er dan mis, Ben? Ik zag op tv dat ze je buik niet eens openmaken, maar gebruik maken van een soort buisjes. Dat valt toch allemaal wel mee?" "Zeker, maar als deze mensen na de ingreep een longontsteking krijgen of een infectie aan de wond, hebben ze een groot probleem. Ze zijn vaak zo dik – 225 kilo is geen uitzondering – dat er niet eens een foto van de longen gemaakt kan worden. En ze passen ook niet in de CT-scanner. Kortom: door hun omvang kunnen ze niet goed worden verzorgd en krijgen ze vaak complicatie op complicatie. Ik heb meegemaakt dat er mensen op de IC-afdeling doodgingen aan een ernstige vorm van doorliggen, alleen maar omdat ze niet konden worden gedraaid om verzorgd te worden. Daarbij komt ook nog dat dit soort operaties vaak in kleine ziekenhuizen of privé-klinieken worden uitgevoerd, waar helemaal geen IC-afdeling aanwezig is."
"Goh, dat wist ik allemaal niet. Interessant Ben, daar moet je eens wat over schrijven." "Gaan we doen, tante Miep."
Ben de Lange, hoofdredacteur
