Juni 2010
Artikelen in deze editie
Slapen en roken
‘Slaap is belangrijk voor het herstel en de overleving van ernstig zieke patiënten’ en ‘Rokers op de IC gevaarlijk onrustig’. Op het oog twee willekeurige berichten uit dit nummer, maar al lezend kregen ze voor mij een diepere betekenis.
Enkele jaren geleden zat ik naast het bed van mijn vader. Hij was geopereerd aan een abdominaal aorta-aneurysma en het ging niet goed. Een ontsteking in zijn lies zorgde ervoor dat de rechter poot van de prothese geïnfecteerd dreigde te raken. Een derde operatie moest uitkomst brengen, anders zou de prothese verwijderd moeten worden. Ik heb nooit gevraagd wat hiervan de consequenties zouden zijn. Na deze operatie, die langer duurde dan de eerste twee bij elkaar, zocht ik hem op en zag direct dat de chirurg hem flink onder handen had genomen. Hij zag er erg slecht uit, ingevallen gezicht, veel pijn. Tijdens het praten hield hij zijn ogen gesloten. Gelukkig ging het de keer daarop ietsje beter. Hij voelde zich alleen nog zo ontzettend vermoeid. ’s Nachts deed hij geen oog dicht en overdag kon hij zijn ogen nauwelijks open houden. Tijdens mijn bezoek viel hij meerdere malen in slaap. Ik ben toen maar stilletjes weggegaan. De volgende keer dat ik hem zag herkende hij mij dan weer wel, dan weer niet. Volgens de verpleegkundige was hij ’s nachts zijn bed uit geweest, ondanks het stringente verzoek absoluut plat te blijven liggen. De wond in zijn lies was immers uiterst kwetsbaar. Het verbaasde mij dan ook niet echt dat ik die middag werd opgebeld. Mijn vader was zeer onrustig geworden en ze zagen zich genoodzaakt hem in bed te fixeren. Of ik even langs wilde komen om wat papieren te tekenen. Nu herkende hij mij helemaal niet meer. Hij zag ‘moffen’ op de reling van het balkon zitten. Ze hadden geweren en verrekijkers en hielden hem in de gaten. Ik moest stil blijven zitten, anders kregen ze mij ook in de gaten. En of ik die tanks op de gang ook hoorde. Ik hoorde alleen het geluid van de etenskarren. Een paar dagen later hoorde ik dat hij een vrouwelijke verpleegkundige had lastig gevallen. Even schrikken, maar het viel gelukkig mee.
Pas nu kan ik het allemaal wat beter plaatsen: mijn vader is gewoon een slecht slaper en een verstokte roker.
Ben de Lange, hoofdredacteur